header

Leven met een barst

Wat doen we met lijden in ons leven?

Heeft lijden zin? Waarom grijpt God niet in als wij lijden? Waarom laat Hij toe dat je leven ‘vol moeite en verdriet’ is (Ps.90:10) ? Deze klagende vragen, in wanhoop gesteld door mensen die gebukt gaan onder groot verdriet, gemis, onrecht, pijn zijn begrijpelijke en herkenbare vragen, ook voor jou? Helaas krijg je vaak geen antwoord op vragen naar het ‘waarom’. En zelfs dan, zou het verschil maken?

Leven is pijn lijden

Leven is pijn lijden, we ontkomen er niet aan in een gebroken wereld, overal zitten barsten in. Soms reageren we op het lijden met relativering, we bagatelliseren het of redeneren het weg: “we krijgen allemaal ons deel van vreugde en verdriet, dus laten we er maar het beste van zien te maken”. Tot je er een keer echt mee te maken krijgt, er onverwacht door wordt overvallen. Want het kwaad treft goede mensen net zo goed….ook mensen die zelf de controle hebben. Dan ben je er niet op voorbereid.  Wanneer je dat wel bent kan lijden een weg zijn tot het leven, een lijdensweg die niet tevergeefs is geweest. Dan valt er ondanks de barst toch licht op je leven.

Zinvol lijden door het leed aan te kijken.

God ziet het lijden heel anders dan wij. God heeft het goede met ons voor, niet het kwade. ‘Lijden onder de machtige hand van God’ is lijden dat Hij onder controle heeft, waar Hij bij is en waarin jij kracht ontvangt om het uit te houden. In 1 Kor.10:13 wordt het je verteld: je hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat je boven je krachten beproefd wordt: Hij geeft met de beproeving ook de uitweg, zodat je het kunt doorstaan. Het is een roeping voor wie Jezus volgt, navolgen betekent evengoed als Jezus te moeten lijden, in Zijn voetsporen treden ( 1P2:21)

Lijden kan ons dichter bij God brengen, maar we zien ook om ons heen dat het mensen bij God vandaan trekt. Vooral wanneer we elke vorm van levenspijn direct weg willen werken of verdoven, ontnemen we onszelf de kans de zin ervan te ontdekken, de specifieke zin die jouw lijden voor jou kan hebben. Vol onbegrip vragen naar het ‘waarom’, of ‘waarom ik’? ‘waar heb ik dit aan verdiend’? is geen zonde, je hartzeer en verwarring bij God uitschreeuwen mag altijd. Psalm 13 staat bol van de ‘hoe lang nog HEER’? Vragen, lees maar na. Het kan heel nodig zijn en ook erg opluchten om je hart zo uit te storten bij  God. Maar zin gaan zien in ons lijden vraagt meer. Je moet met je leed en je vragen naar binnen keren, in je eigen hart en ziel afdalen en je afvragen: wat gebeurt er nu echt met me, heel diep van binnen? Wat doet verlies en lijden met mij?

Het is niet mogelijk om je van tevoren al te wapenen tegen alle mogelijke pijn en verdriet in de toekomst. Je weet niet of het komt, en ook niet wanneer, en in welke vorm.  Maar je kunt wel een keuze maken, een besluit nemen: hoe ga ik levenspijn voortaan beoordelen, hoe ga ik pijn en verdriet tegemoet treden? Hoe ga ik dit met God samen doen?

Een heel belangrijk aspect van hoe je ermee omgaat zit in het vermogen dat je hebt om te kijken naar hoe lijden jouw hart raakt. Met dat vermogen kun je de schade die je oploopt onder ogen zien, echt voelen waar het pijn doet en waarom. Dat is nodig want lijden verandert je hart, ten goede of ten kwade. Hoe kun je dat leren, je leed en verdriet verwerken? Zodat het iets goeds kan gaan uitwerken?

Het vermogen om leed onder ogen te zien.

Iets daarvan is te ontdekken in de tekst in Hebr. 11 vers 13-16. (NBV) Zij allen zijn in geloof gestorven; wat hun beloofd was zagen ze geen werkelijkheid worden, ze hebben slechts een glimp er van begroet, en ze zeiden van zichzelf dat zij op aarde leefden als vreemdelingen [en gasten].

Deze mensen leefden met een belofte van God, een belofte over een toekomstige plek om te wonen en te leven. Een plek van herstel, genezing, verlossing. Maar….zelf  ZIEN zij die belofte geen realiteit worden! Ze leven in hoop en verwachting, ze zien er wel IETS van, heel in de verte. Ze leven met hoop en verwachting ze sterven er mee. Hun weg daarheen is er een van op weg gaan en achterlaten, van het bekende loslaten en daadwerkelijk vertrouwen. Niet langs veilige gebaande paden maar wel – altijd - aan de Hand van God. Altíjd. Ook door gevaarlijk en oneffen terrein, in woestijntijden vol dorheid en droogte. Geen bronnen, wel dreiging. Een levensweg door woestijnen waar aan alles gebrek lijkt te zijn, onbegrijpelijk: waarom God?  Waarom niet er omheen, waarom er dwars doorheen?

De confrontatie in die woestijnen zet je stil bij je dorst en honger, in donkere dalen ervaar je je onmacht en afhankelijkheid. Daar leer je om God te vertrouwen en te léven. Of zul je Hem los laten en sterven? Kom je uit bij Zijn tafel vol voedsel, die Hij voor jou klaar heeft gezet? Zie je het licht in de gebarsten werkelijkheid vallen?  Totale afhankelijkheid van Hem, daar val je op je knieën en klamp je je vast aan de Herder..

Het vermogen om leed onder ogen te zien bestaat uit vertrouwen oefenen, kiezen waar je in alle verwarring op wilt (durft?) steunen: op je eigen vermogen om alles in de hand te houden? Of op God, die jou beloofd heeft: Ik ben met jou, tot aan de voltooiing der tijden. Wees niet bang! (Math. 28: 20) Die je oproept om Zijn Koninkrijk te zoeken boven alles, en de rest ontvang je bij…( Math. 6:33)

God is bij je, het is Zijn vermogen, van Zijn stok en Zijn staf. Hij Zèlf, met Zijn unieke kennis van dat gevaarlijke terrein en zijn onwankelbare trouw zullen je door de duisternis heen leiden. Hij gaat voorop. Jij volgt Hem. Er kan je van alles overkomen op die gevaarlijke reis, juist in dat spoor. Maar je leert er nieuw vertrouwen, echte ware hoop en de diepste liefde voor jou die je maar kunt kennen: Gods liefde, die onbeschadigd blijft die nooit door verlies zal wegkwijnen.

Voorbereid zijn op de gevaren van de woestijn en het donkere dal zal het geloof, de hoop en de liefde in je hart nooit meer teniet doen maar tot nieuwe groei en bloei brengen. Naar jouw bestemming, jouw echte vaderland. Want het is je beloofd.

God leren kennen zoals Hij werkelijk is, dat is jouw en mijn levensdoel, daarop mag onze hoop gericht zijn, onze verwachtingsvolle dromen voor de toekomst. En daar is lijden vaak de weg naar toe, maar altijd onder en in de machtige hand van God. The crack in everything, that's how the light gets in...

Comments powered by CComment

Agnes Visser

Mijn werk is mensen in geestelijke of psychische nood te-recht helpen. Mijn passie is dit te doen vanuit mijn christelijke achtergrond en met oog voor zingeving in dit leven.

Agnes visser 2018

cronjob